Borys W. Sawinkow planował zorganizowanie antybolszewickiego powstania powszechnego na ziemiach nad Górną Wołgą, połączone z desantem interwencyjnych wojsk alianckich na Dalekiej Północy. Na początku lipca 1918 r. Ludowy Związek zorganizował trzy miejskie powstania zbrojne przeciwko lokalnym władzom bolszewickim: w Rybińsku i Muromie zostały one stłumione w ciągu jednego dnia, natomiast 17 dni trwało rozpoczęte 6 lipca 1918 r. powstanie w Jarosławiu. Wkrótce czekiści doprowadzili do zlikwidowania sztabu Związku w Kazaniu. Borysowi Sawinkowowi udało się jednak zbiec, po czym przystąpił do oddziału partyzanckiego płk. Władimira Kappela, działającego na tyłach wojsk bolszewickich. Doprowadziło to do rozpadu Związku Obrony Ojczyzny i Wolności.
W czerwcu 1921 r. w Warszawie organizacja została odtworzona przez Sawinkowa pod nazwą Ludowego Związku Obrony Ojczyzny i Wolności. Był on wspierany przez władze Polski, a szczególnie Józefa Piłsudskiego, a także państwa Ententy. Tym razem Sawinkow zerwał kontakty z monarchistami i pozostałymi partiami prawicowymi, głosząc hasło walki z „czerwoną reakcją” w imię „utworzenia trzeciej, nowej, ludowej Rosji”. Prowadził bliską współpracę z gen. Piotrem Wranglem, którego wojska prowadziły ciężkie walki z bolszewikami na Krymie.