Związek miał pełnić rolę niepolityczej platformy walki z reżimem bolszewickim. W skład kierownictwa organizacji weszli: brat B.W. Sawinkowa, A.A. Dikhof-Dierental, Dmitrij Fiłosofow, sztabsrtm. Georg Elfengren i płk Michaił Gniłorybow. Emisariusze Związku, wysyłani licznie do Rosji Sowieckiej, mieli za zadanie inicjowanie i prowadzenie działalności dywersyjno-wywiadowczej, organizowanie nielegalnych jaczejek, rezydentur i struktur terytorialnych organizacji. Przewożono też setki tysięcy materiałów propagandowych, jak ulotki, plakaty czy broszury. Ponadto organizowano oddziały zbrojne, zajmujące się działaniami dywersyjnymi, wywiadowczymi i terrorystycznymi oraz „zwykłą” walką z Armią Czerwoną i CzeKa. Terenem ich działań były przede wszystkim tereny Białorusi, Ukrainy i południa Rosji. Funkcjonariusze CzeKa na przełomie 1921/1922 r. schwytali i aresztowali ponad 500 aktywnych działaczy „sawinkowskich”. W związku z podpisaniem przez Polskę i Rosję Sowiecką traktatu pokojowego w Rydze 18 marca 1921 r. czołowi działacze Związku na czele z Sawinkowem na żądania władz sowieckich zostali w październiku tego roku deportowani z terytorium II Rzeczypospolitej. Sztab Związku rozmieścił się w Pradze, a następnie w Paryżu.