W 1764, gdy Katarzyna II przeprowadziła sekularyzację majątków monasterskich, przyznając klasztorom utrzymanie państwowe, monaster na Ugrieszy został zaliczony do klasztorów III klasy, otrzymujących rocznie 950 rubli na utrzymanie 12 mnichów. W 1777 przełożony monasteru ponownie bezskutecznie ubiegał się o środki na nowy remont monasteru. Z powodu braku funduszy jedna z jego cerkwi, zniszczona świątynia Obrazu Chrystusa Nie Ludzką Ręką Uczynionego, została całkowicie rozebrana. W 1834 liczba mnichów przebywających w monasterze spadła do sześciu, oprócz nich w klasztorze żyło także czterech posłuszników; rozważana była likwidacja wspólnoty.
XIX w. Powtórny rozkwit monasteru 200px|right|thumb|Ściana Palestyńska 200px|right|thumb|Sobór św. Mikołaja w kompleksie klasztornym Do odnowienia życia monastycznego w klasztorze przyczynił się kierujący nim w latach 1834–1852 ihumen Hilary, zarekomendowany metropolicie moskiewskiemu Filaretowi przez ihumena Ignacego (Brianczaninowa). Ihumen Hilary podniósł poziom życia duchownego w klasztorze, zaś dzięki pojawieniu się nowych prywatnych ofiarodawców możliwe były także remonty i rozbudowa cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej i soboru św.