Mikołaja, podwyższenie dzwonnicy oraz wzniesienie nowych świątyń: cerkwi refektarzowej Świętych Mateusza i Paraskiewy (1854), szpitalnej Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” (1857–1860). Monaster odzyskał także znaczenie jako ośrodek pielgrzymkowy. Od 1849 monasterem stale opiekowała się rodzina Aleksandrowów, którzy przekazali wspólnocie dary o łącznej wartości ok. 300 tys. rubli oraz zakupili dla niej dom w Moskwie wart 110 tys. rubli. Na terenie kompleksu klasztornego wzniesiono także szpital i przytułek, całość otoczono murem, którego północna część w symboliczny sposób ukazywała Święte Miasto Jerozolimę (tzw. Ściana Palestyńska lub Jerozolimska). Rozkwit monasteru trwał także w czasach kierowania nim przez ihumena Pimena, ucznia duchowego poprzedniego przełożonego. W latach 1852–1860 kolejny prywatny fundator, Piotr Kumanin, sfinansował budowę filialnego skitu Świętych Piotra i Pawła z cerkwią pod tym samym wezwaniem. W latach 1869–1870 dzięki darom kupca Dmitrija Rogatkina w kompleksie monasterskim powstała cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej, w 1868, także z darów wiernych, zbudowano kaplicę na cmentarzu mnichów.