Od 1866 zakonnicy prowadzili trzyklasową szkołę dla miejscowych dzieci chłopskich, zaś w czasie wojny rosyjsko-tureckiej lat 1877–1878 udostępnili jeden z budynków klasztornych na lazaret.
W 1855 w klasztorze przebywało 30 mnichów, zaś w 1867 – już 94, co sprawiło, iż w 1870 Świątobliwy Synod Rządzący wyraził zgodę na opłacanie przez państwo potrzeb nie 12, a 92 zakonników. Łączna liczba mieszkańców klasztoru rosła przy tym nadal, już w 1875 w monasterze żyło 130 mnichów. W kolejnych dekadach odnotowano jednak jej spadek, w 1893 mnichów było 46. Następnie liczba zakonników zaczęła ponownie rosnąć. W 1880 w monasterze położony został kamień węgielny pod budowę soboru Przemienienia Pańskiego, który został ostatecznie oddany do użytku liturgicznego w 1894.
Po rewolucji październikowej W celu uratowania monasteru przed zamknięciem, w 1919 został on formalnie przekształcony w komunę pracy. We wspólnocie pozostawało wtedy jeszcze 40 mnichów. Do 1925 monaster funkcjonował według dawnego porządku, tracąc jedynie cenne elementy wyposażenia w czasie akcji konfiskaty kosztowności cerkiewnych. W 1925 zamknięte zostały wszystkie klasztorne cerkwie oprócz położonej na terenie skitu cerkwi Świętych Piotra i Pawła. Działała ona jeszcze rok.