brał udział w ratowaniu warszawskich zbiorów bibliotecznych po powstaniu warszawskim.
W 1945 pracował w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie, a następnie, do lipca 1946 był kierownikiem referatu bibliotek w Ministerstwie Oświaty. W 1946 opublikował pracę Katalog przedmiotowy. Podręcznik, napisaną jeszcze przed wojną, stanowiącą instrukcję katalogowania przedmiotowego (przez pół wieku podstawa opracowywanych w kraju katalogów przedmiotowych).
W latach 1946–1949 był organizatorem i dyrektorem Państwowego Instytutu Książki w Łodzi; w latach 1946–1948 kierował Biblioteką Uniwersytetu Łódzkiego, w roku akademickim 1945/46 prowadził wykłady z bibliotekarstwa na Uniwersytecie Łódzkim. W 1948 uzyskał na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Łódzkiego stopień doktora habilitowanego w zakresie bibliologii (kolokwium habilitacyjne 28 maja 1948) na podstawie prac: Katalog przedmiotowy. Teoria z 1928 oraz Katalog przedmiotowy. Podręcznik z 1946.
W 1949 przeszedł na stanowisko dyrektora Instytutu Bibliograficznego Biblioteki Narodowej w Warszawie. Uczestniczył w zorganizowaniu Komisji Bibliograficznej Polskiego Komitetu Normalizacyjnego. W roku akademickim 1951/52 prowadził wykłady z bibliografii na Uniwersytecie Warszawskim.