Ernst Curtius (ur. 2 września 1814 w Lubece, zm. 11 lipca 1896 w Berlinie) – niemiecki archeolog i historyk.
Życiorys Był synem Carla Georga Curtiusa, syndyka miasta Lubeki. Studiował najpierw historię starożytną u Friedricha Gottlieba Welckera oraz filozofię u Christiana Augusta Brandisa na Uniwersytecie w Bonn. Ukończył studia na Uniwersytecie w Getyndze pod opieką Karla Otfrieda Müllera.
Po studiach w 1837 wyjechał ze swym profesorem Brandisem w podróż do Grecji, gdzie zajmowali się badaniami archeologicznymi. Był również domowym nauczycielem dzieci Brandisa. Następnie podejmował kolejne podróże po Grecji i Włoch. W 1841 doktoryzował się na Uniwersytecie w Halle na podstawie pracy De portubus Athenarum commentatio, a w 1843 uzyskał habilitację na Uniwersytecie Berlińskim na podstawie dysertacji Anecdota Delphica.
Następnie był nauczycielem domowym księcia Fryderyka Wilhelma, późniejszego cesarza Fryderyka III, a także profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Berlińskim. W 1852 rozpoczął prace wykopaliskowe w Olimpii. Od 1855 do 1867 był profesorem Uniwersytetu w Getyndze, a następnie w Berlinie.