W tym czasie siły okupujące Kent były nękane atakami łuczników-partyzantów z Wealdu, dowodzonymi przez Wilhelma z Cassingham.

14 października, po trzech miesiącach oblężenia angażującego sporą część sił, Ludwik zarządził zawieszenie broni i niebawem powrócił do Londynu.

Oblężenia Windsoru i Rochesteru Prócz Doveru, jedynym zamkiem, który nadal opierał się siłom Ludwika był Windsor, gdzie 60 rycerzy-lojalistów przetrwało dwa miesiące oblężenia, mimo znacznych zniszczeń dolnego obwarowania, powstałych podczas poprzedniego oblężenia w 1189 roku.

W 1206 roku Jan przeznaczył 115 funtów na naprawy zamku rochesterskiego; na rok przed podpisaniem Karty Swobód król objął budowlę w posiadanie, lecz dokument zmusił go do przekazania zamku w ręce arcybiskupa Canterbury, Stephena Langtona, do czego doszło w maju 1215 roku.

Po rozpoczęciu działań wojennych rebelianci wysłali wojska pod dowództwem Wilhelma d’Aubigny’ego, celem zdobycia zamku;