Duża część królestwa pozostawała wierna Ludwikowi, lecz południowo-zachodnia Anglia oraz region Midlands poparły Henryka. Marshal, cieszący się estymą innych arystokratów, nalegał, aby nie karać młodego króla za grzechy ojca. Ostatecznie wygrał sentyment, interesy własne oraz niechęć do pozbawienia syna jego ojcowizny. Marshal obiecał także, iż rządy rady regencyjnej będą prowadzone w zgodzie z Kartą; prócz tego zyskał poparcie papieża, który ekskomunikował Ludwika.
Przegrana Ludwika Marshal zdołał pozyskać sobie większość baronów i zmusić ich do zaatakowania Ludwika – walki trwały około roku. 6 grudnia 1216 roku Ludwik zajął Hertford, zezwalając broniącym go rycerzom na opuszczenie go zbrojnie i konno. Następnie, pod koniec grudnia, zdobył Berkhamsted ponownie zezwalając garnizonowi na opuszczenie stanowisk. Na początku 1217 roku zdecydował się wrócić do Francji po posiłki, jednak jego siły napotkały opór lojalistów w Kencie i Sussex – pod Lewes utracił część ludzi w zasadzce, a reszta skierowała się do Winchelsea, gdzie została ocalona przed głodem przez francuską flotę.