Podczas bitwy pod Kaniowem w maju 1918 dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał do grudnia w obozie niemieckim w Güstrow w Meklemburgii.

Powrócił do kraju i od grudnia 1918 pełnił obowiązki dowódcy oddziału lotnego w Oddziale Śledczym Komendy Żandarmerii w Warszawie. Komendant powiatowy Policji Państwowej w powiecie brzezińskim od czerwca 1919 w stopniu podkomisarza, a następnie przeniesiony został we wrześniu do 1 dywizjonu żandarmerii, gdzie był od listopada zastępcą dowódcy plutonu w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej i od lipca 1920 w Płocku.

Od kwietnia 1921 w Białymstoku był p.o. dowódcy plutonu żandarmerii, a od lipca w Bielsku zastępcą dowódcy plutonu 9 dywizjonu żandarmerii. Od października 1921 do lipca 1922 był na kursie podoficerów zawodowych żandarmerii w Centralnej Szkole Żandarmerii w Grudziądzu, a po jego ukończeniu instruktor w 9 dywizjonie żandarmerii. W międzyczasie w okresie luty–lipiec 1923 ukończył Centralną Szkołę Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie. W kwietniu 1925 został mianowany zastępcą kierownika registratury w Wydziale Żandarmerii Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych, a w styczniu 1926 przeniesiono go na stanowisko oficera materiałowego w 1 dywizjonie żandarmerii.