Następnie została wolontariuszką w Katedrze Języka Polskiego Uniwersytetu Warszawskiego, w 1949 obroniła pracę doktorską na temat „Budowa słowotwórcza przymiotników polskich”, a w 1954 została docentem. Od 1953 kierowała Zakładem Stylistyki i Kultury Języka Polskiego, w 1973 została profesorem nadzwyczajnym. Dwa razy była prodziekanem, pierwszy raz na Wydziale Dziennikarstwa, następnie na Wydziale Filologii. Równolegle do pracy na Uniwersytecie Warszawskim przez osiem lat kierowała Studium Podyplomowym dla nauczycieli polonistów.

Specjalizowała się w badaniach nad słowotwórstwem i leksykografią oraz socjolingwistyką i kulturą języka polskiego.

Zmarła z powodu choroby nowotworowej.

W styczniu 1976 roku podpisała list protestacyjny do Komisji Nadzwyczajnej Sejmu PRL przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej LudowejKultura 1976/03/342 Paryż 1976, s. 30.. W PRL informacje na temat Haliny Kurkowskiej podlegały cenzurze. W 1977 roku jej nazwisko znajdowało się na specjalnej liście osób pod szczególną kontrolą cenzury. Zalecenia cenzorskie dotyczące jej osoby zanotował Tomasz Strzyżewski, który w swojej książce o peerelowskiej cenzurze opublikował notkę informacyjną z 7 stycznia 1977 roku Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk.