Po zdobyciu Jerozolimy do Palestyny zaczęło napływać wielu przybyszów z Europy; niektórzy z nich (rycerze, pielgrzymi, pokutnicy) słysząc o świętości Góry Karmel, przyłączali się do mieszkających tam pustelników dając początki organizacji zakonu karmelitów. Między rokiem 1206 a 1214 pustelnicy z Karmelu poprosili bł. Alberta, łacińskiego patriarchę Jerozolimy, aby dał im regułę postępowania zgodną z prowadzonym przez nich sposobem życia. Był to początek Reguły Karmelitańskiej, która w 1226 roku została zatwierdzona przez papieża Honoriusza III, a później, gdy Zakon przeniósł się do Europy, adoptowana do nowych warunków przez papieża Innocentego IV w 1247 roku. Na skutek zmian politycznych w Ziemi Świętej i krwawych prześladowań ze strony Saracenów zakonnicy musieli opuścić Górę Karmel. Ci którzy pozostali, zostali w 1291 wymordowani, a ich klasztor na Górze Karmel został spalony. Karmelici powrócili do Palestyny dopiero w XVII wieku.
Historia klasztoru W roku 1631 karmelici powrócili na górę Karmel.