Około 1750 roku na górze Karmel mieszkało trzech kapłanów i jeden brat konwertyta. Względny pokój w Palestynie oraz tolerancja władz politycznych sprzyjały planom wybudowania klasztoru. Już od 1730 roku zbierano na ten cel fundusze. Polecenie ówczesnego władcy Galilei, szejka Daher el-Omara, wyburzenia starej Hajfy doprowadziło również do ograbienia klasztoru karmelitów. Zakonnicy uciekli do swoich konwentów w Libanie i Syrii. W klasztorze pozostał jeden z nich, o. Prosper, a inny, o. Piotr Damian udał się po wsparcie do Rzymu. W międzyczasie klasztor próbowali przejąć wyznawcy prawosławia. W Rzymie postarano się o poparcie władców katolickich, którzy mieli swoich ambasadorów w Stambule, a na Karmel wysłano jako wikariusza o. Filipa od św. Jana. Przybył on tam 22 października 1762 roku i objął w posiadanie ruiny, nie napotykając na sprzeciw ze strony Turków. Uporządkował częściowo klasztor i poprosił przełożonych o przysłanie fachowca, aby rozpocząć budowę klasztoru. Udał się następnie do Stambułu, aby uzyskać od sułtana pozwolenie na budowę klasztoru. Pozwolenie uzyskał dzięki poparciu ambasadora Francji. 26 maja 1767 roku powrócił na górę Karmel. W związku z tym Daher el-Omar polecił karmelitom zburzyć dotychczasowy klasztor o. Prospera i podjąć budowę nowego. 15 listopada 1767 roku położono kamień węgielny pod jego budowę.