Koszty budowy pokryto z datków zebranych w krajach europejskich, głównie we Francji. 12 czerwca 1836 roku poświęcono nieukończony jeszcze kościół. Równocześnie w klasztorze rozpoczęto życie wspólnotowe. 26 listopada 1839 roku papież Grzegorz XVI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. W 1840 roku Turcja odzyskała Palestynę. Zgromadzenie karmelitańskie liczyło wówczas ponad 20 zakonników, prowadzących także działalność charytatywną wśród miejscowej ludności. W 1841 roku zakonnicy rozpoczęli starania o nabycie pałacu Abdallaha, stojącego nieopodal klasztoru. Pomimo konfliktu z wyznawcami prawosławia, wspieranymi przez Rosję, uzyskali w 1846 prawo do pałacu. W 1856 roku udało im się kupić szczyt góry Karmel, na którym zbudowali kaplicę z niewielkim klasztorem, zwanym Sacrificium. W czerwcu 1851 roku górę Karmel odwiedził przełożony generalny zakonu karmelitów o. Józef Maria od Najświętszego Serca.
W 1864 roku karmelici nieopodal swojego klasztoru zbudowali latarnię morską Har Carmel i wówczas nadali klasztorowi nazwę Stella Maris – Gwiazda Morza. Około 1955 roku nazwa ta została rozszerzona na całą posiadłość zakonu. Również prowadząca do klasztoru ulica nosi nazwę Stella Maris.