W przededniu II wojny światowej prawdopodobnie ukończył przekład hebrajskiej poezji Czernichowskiego i Szneura na polski, nie zostały jednak one wydane i rękopisy zaginęły. Po wybuchu wojny próbował wyjechać do Palestyny, wraz z rodziną przez Wilno i Nieśwież przedostał się na tereny pod okupacją radziecką. Przez dłuższy czas przebywał na Białorusi, gdzie odbył kurs nauczycielski, następnie wyjechał do Kazachstanu. Później został nauczycielem języka hebrajskiego w Bucharze. W 1944 roku władze radzieckie przejęły jego korespondencję dotyczącą ewakuacji do Palestyny, w związku z czym został oskarżony o działalność kontrrewolucyjną i syjonistyczną, został skazany na śmierć, kara została ostatecznie zamieniona na 15 lat katorgi. Odbywał karę w Workucie, gdzie pracował początkowo jako górnik, a następnie m.in. jako tłumacz w kadrach kopalni. W 1955 roku został objęty amnestią.