Podczas pobytu w łagrze nauczył się języka niemieckiego, francuskiego, angielskiego i podstaw perskiego, poznał także Nataszę Dziubin, z którą ożenił się w 1955 roku. Para miała dwójkę dzieci: Olgę (ur. 1956, zmarła jako niemowlę) i (ur. 1958), późniejszego tłumacza i literaturoznawcę. W 1957 roku wyjechał wraz z żoną do Warszawy. W 1958 roku został członkiem Związku Literatów Polskich, pracował jako nauczyciel hebrajskiego oraz przy pracach redakcyjnych w wydawnictwach, m.in. Iskrach, Państwowym Instytucie Wydawniczym i Państwowym Wydawnictwie Naukowym. W latach 1958–1960 publikował na łamach „Naszego głosu” (dodatku do „Fołks Sztyme”) przekłady twórczości m.in. Pesacha Bineckiego, Icchaka Kacenelsona, Ephraima Kishona, Icchoka Lejba Pereca, Dawida Sfarda i Chaima Bialika.

W 1960 roku wraz z rodziną wyjechał do Izraela, zamieszkał w Jerozolimie. Pracował jako tłumacz w wydawnictwie Mosad Bialik, tłumaczył na hebrajski m.in. Eneidę Wergiliusza oraz twórczość Lukrecjusza, Owidiusza, Sofoklesa, Ajschylosa i Horacego. W 1962 roku otrzymał Nagrodę im. Saula Czernichowskiego. Od 1963 roku był członkiem korespondentem Akademii Języka Hebrajskiego. W latach 1963–1965 był wykładowcą na Uniwersytecie w Hajfie, pracował także na jednej z uczelni w Tel Awiwie.