Po 1960 roku nastąpił wzrost przewozów. Przedsiębiorstwo Państwowe Żegluga na Odrze systematycznie wprowadzało nowe barki motorowe, a także jako pierwszy w Europie armator zestawy pchane. W 1962 roku na wyposażenie floty PPŻnO wszedł pierwszy seryjny polski pchacz rzeczny typu Tur, a w 1965 roku – Bizon. Wykorzystanie jednostek zespolonych stało się zasadniczym czynnikiem warunkującym szybki rozwój tanich przewozów drogami wodnymi.
Podstawową relacją przewozową w kraju była wówczas trasa z Gliwic do Szczecina i Świnoujścia w dół rzeki i z powrotem. Głównymi klientami, poza elektrociepłowniami i gazowniami, były m.in.: Nadodrzańskie Zakłady Przemysłu Organicznego Rokita, Wrocławskie Zakłady Włókien Sztucznych, a także przedstawicielstwa handlu opałem w Szczecinie i we Wrocławiu. Wożono na Odrzańskiej Drodze Wodnej: węgiel kamienny, koks, rudy żelaza, fosforyty, kruszywa budowlane.
Lata 60. XX wieku były okresem dalszego rozwoju przewozów międzynarodowych. Jednostki Żeglugi na Odrze pływały do: Belgii, Czechosłowacji, Holandii, NRD, RFN, Szwajcarii. Transportowano za granicę m.in.: węgiel kamienny, blachę, walcówkę, kruszywa, siarkę, płatki ziemniaczane, suszone buraki.