lat pomiędzy kulturą baradosteńską a zarzyjską może być wyjaśniona opuszczeniem terenów kultury baradosteńskiej podczas ostatniego zlodowacenia. Eponimicznym stanowiskiem kultury zarzyjskiej jest Zarzan w irackim Zagrosie, inne ważne stanowiska to Bisotun, Ardżana i Pa Sangar. Irański epipaleolit jest także silnie reprezentowany przez stanowiska nad Morzem Kaspijskim, nie należące do kultury zarzyjskiej. Są to Ali Tappe, Hutu i Kamarband.
Neolit thumb|Ceramiczny pojemnik dekorowany obrazem górskiej kozy. Centralny Iran, ok. 4000–3600 p.n.e. Zbiory Metropolitan Museum of Art Iran należał do obszarów z najwcześniejszą gospodarką rolniczą i stałymi osadami. Tamtejszy neolit dzieli się na preceramiczny, gdy nie znano jeszcze naczyń glinianych, oraz ceramiczny, rozpoczynający się ok. 6500 lat p.n.e. Przeciętna neolityczna osada w Iranie liczyła 50 do 100 ludzi żyjących w domach z gliny, namiotach lub szałasach. Najstarsza odkryta neolityczna osada w zachodnim Iranie to Gandżdarre, położona w dzisiejszym ostanie Kermanszah, datowana na połowę IX tysiąclecia p.n.e., gdzie obok licznych narzędzi rolniczych, ceramiki i terakotowych figurek zwierząt i ludzi znaleziono także najstarsze ślady udomowienia owiec w Iranie, pochodzące sprzed 8 tys. lat p.n.e.