Właściwy neolit kończy się w Iranie około 5500 p.n.e. wraz z pojawieniem się nowych technik i stylów w wytwarzaniu naczyń (czarne malowane wzory na żółtobrązowym tle gliny), co zwiastuje początek eneolitu. Wiązał się on z nasilonymi wpływami z Mezopotamii, zwłaszcza kultur Halaf i Ubajd. Na stanowisku Czogha Mami w dzisiejszym Azerbejdżanie Zachodnim zaobserwowano przejście od rolnictwa deszczowego do irygacyjnego, co poświadczają odkryte kanały nawadniające o długości ponad 5 km. Region ten należał do tzw. kultury Samarra, obejmującej również część Mezopotamii. W drugiej połowie VI tys. p.n.e. na równinie Dehloran uformowała się kultura Tape Sabz, podczas gdy w Chuzestanie istniała wtedy kultura Czogha Misz i kultura Suzjana A. W końcu VI tys. p.n.e. na terenie Chuzestanu rozwijała się kultura Chazine, a we wschodnim Chuzestanie Suzjana B. W V tysiącleciu p.n.e. powstała kultura Suza A – ówczesna Suza zajmowała ok. 25 ha powierzchni. Produkowano dobrej jakości ceramikę i sporo narzędzi miedzianych. W VI tysiącleciu rozpoczyna się rozwój kultury Tappe-je Sijalk koło Kaszanu, który miał trwać następnych kilka tysiącleci. W Sijalk I pojawiają się domy z suszonej cegły. W Afganistanie narzędzia z miedzi pojawiają się w IV tysiącleciu, zaś już wcześniej rozwinęło się tam na większą skalę górnictwo.