Kompozycja Kala umieścił w przedmowie do kroniki apologię swojego dzieła zauważając, że pisma buddyjskie uważały opisywanie historii za zagrażające rozwojowi religijnemu. Usprawiedliwiał on swój wysiłek wyjaśniając, że badanie dawnych wydarzeń pozwoli wykazać nietrwałość wszystkich rzeczy, w tym także władzy politycznej, oraz że medytacja nad tą kwestią będzie w istocie sprzyjać wglądowi religijnemu.
Kiedy Kala ukończył kronikę w roku 1724, przygotował trzy jej wersje o różnej długości: Maha Yazawin Gyi [Wielka Kronika w 21 Tomach], Yazawin Lat [Krótsza Kronika w 10 Tomach], Yazawin Gyok [Krótka Kronika w 1 Tomie]Maha Yazawin Vol. 1 2006: 30–31; w Przedmowie Kyaw Nyeina, Dyrektora Universities History Research.. Twierdzi się, że kronika czerpie z dokumentów dworskich z XVI w. oraz z ponad 70 tekstów regionalnych i zagranicznych. Znakomita lista obejmuje „Kronikę Thaton”, „Kronikę Monów”, „Kronikę Ayutthaya” oraz „Kronikę Chiang Mai”, jak również Mahavamsę w odniesieniu do wczesnej historii religijnejAung-Thwin 2005: 137–138.. Chociaż U Kala wykorzystał różne kroniki lokalne, nie włączył on do swojej kroniki dziejów Królestwa Tagaung, które po stu latach zostało uznane za początek monarchii birmańskiej przez Hmannan Yazawin(Maha Yazawin Vol.