1 2006: 36): w przedmowie Maung Thawa..
Praca została podzielona na trzy części, z których dwie pierwsze opisują szczegółowo pochodzenie wszechświata oraz buddyjskich królów starożytnych Indii. Część trzecia odnosi się do powstania Threhkittary i Paganu przechodząc dalej do przedstawienia dziejów dynastii Pinya, Sikong, Ava i Taungngu i dochodząc do jego własnych czasów, czyli roku 1711. „Uderzającą cechą” kroniki jest jej „złożony charakter: kronika jest pastiszem legend, lokalnych historii, biografii i szczegółowych akt sądowych.”
Dokładność Ponieważ Maha Yazawin została spisana w późnym okresie królestwa Taungngu, najbardziej swoiste dla niej informacje dotyczą dat i zdarzeń, w których udział brali królowie z tej dynastii. Kiedy jest to tylko możliwe, śledzi ona życie każdego króla chronologicznie, od urodzenia do śmierci lub strącenia z tronu. Jednak zawarte w niej opisy wcześniejszych okresów mają charakter o wiele bardziej szkicowy, w większości przypadków informując jedynie o roku wydarzenia, bez dokładniejszej daty. Pokazuje to, że autor nie miał dostępu do pełnych wersji wcześniejszych kronik oraz że nie badał on żadnych inskrypcji, co mogłyby przynieść dokładniejsze informacje chronologiczne i pozwoliłoby na dodatkową kontrolę prawdziwości faktów.