Codex Babylonicus Petropolitanus (VP, B3) – pochodzący z 916 roku n.e. hebrajski kodeks zawierający tekst masorecki Księgi Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela oraz dwunastu proroków mniejszych. Nazwa kodeksu wskazuje, że został on napisany według interpunkcji babilońskiej szkoły masoretów.
Jest to najstarszy znany datowany przez kopistę manuskrypt jakiejkolwiek części Biblii hebrajskiejStarszym o co najmniej pół wieku masoreckim rękopisem może być niedatowany przez kopistę Codex Orientales 4445.. Kodeks został odkryty przez karaimskiego uczonego Abrahama Firkowicza w genizie synagogi w Czufut-Kale na Krymie. Od 1862 roku jest przechowywany w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej w Petersburgu.
Zawartość kodeksu Kodeks zawiera tekst masorecki księgi Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela oraz dwunastu proroków mniejszych. Z tej racji bywa nazywany Leningradzkim kodeksem Proroków.