Kurs trwał 1 rok z takimi przedmiotami, jak taktyka piechoty, artylerii, kawalerii, lotnictwa i wojsk inżynieryjnych, polowe roboty inżynieryjne, chemia bojowa, geografia wojskowa, topografia, krótka historia rosyjskiej wojskowości, organizacja i uzbrojenie wojsk, prawo wojskowe. W 1931 r. powstały kursy zaoczne. 31 stycznia tego roku filię Wyższych Wojskowych Kursów Naukowych otworzono w serbskim Belgradzie. Było to związane z faktem, że na terytorium Jugosławii mieszkało bardzo dużo białych emigrantów rosyjskich. Kursy otrzymały przez Związek Rosyjskich Organizacji Akademickich za Granicą z siedzibą w Pradze status wyższej uczelni wojskowej. Wśród kadry znajdowali się m.in. gen. Aleksandr N. Szubierski, gen. Boris A. Sztejfon, gen. Nikołaj S. Batiuszyn, płk Roman K. Drejling, płk Jewgienij E. Messner, płk Wasilij M. Pronin. Program kursów dzielił się na 3 klasy: młodszą, starszą i dokształceniową (wyższą). Szkolenie, za które trzeba było płacić, kierowano do byłych oficerów mających wykształcenie co najmniej średnie. Nauka w każdej klasie trwała półtora roku. W młodszej klasie głównym przedmiotem była taktyka wszystkich rodzajów wojsk, organizowanie tyłów i zaopatrzenia, ogólne uzbrojenie, organizacja sił zbrojnych, psychologia wojenna i topografia wojenna.