Przejmujący w wymowie, cieszył się uznaniem na tyle, iż został zakupiony przez rząd z przeznaczeniem dla paryskiego muzeum w Pałacu Luksemburskim. Później – bez wątpienia też inspirowany scenami z powieści Gautiera – malarz stworzył jeszcze tryptyk przedstawiający harem faraona („Rhamsès dans son harème”, 1885/86) oraz osobne płótno zatytułowane Smutek faraona („Tristesse de Pharaon”, 1901).
W literaturze fantastyczno-przygodowej ogólny pomysł i konstrukcję powieści Gautiera naśladował znany pisarz epoki wiktoriańskiej – Henry Rider Haggard, w swej głośnej powieści Kleopatra (1889). Pochodzący z prologu motyw odnalezienia tajemniczej mumii w nietkniętym grobowcu wskazanym przez handlarza antykami, autor podobnie wykorzystał w prologu do opowieści, także rzekomo spisanej z papirusu znalezionego przy mumii.
Na ekran powieść przeniósł w okresie filmu niemego Albert Castellani, który wraz z Henri Desfontaines zrealizował w 1911 r. film pod oryginalnym tytułem (za granicą znany też jako Mumia („La momie”).
Ponadto fabułę powieści niejednokrotnie wykorzystywano później w komedii muzycznej.