Trzy rozdziały końcowe (XV–XVII) poświęcone konfliktowi faraona z Hebrajczykami, wyraźnie odstają od reszty i słabo harmonizują z dotychczasową fabułą, sprawiając wrażenie zespolonych nieco sztucznie. Są one dość wiernie oparte na znanych wydarzeniach opisanych w Księdze Wyjścia (rozdz. 5–54). Ciężar uwagi zostaje tu raptem przeniesiony z dwojga dotychczasowych głównych bohaterów (Tahoser i Poeriego) na postacie Mosze i faraona – bohaterów innego, szerszego dramatu. Ta część powieści, ogólnie najsłabsza, daje też odczucie dość pospiesznego i skrótowego finalizowania fabuły.
Wpływ: nawiązania i adaptacje thumb|Romans wśród mumii w ujęciu satyryka wykpiwającego egiptomanię u Anglików (rycina Th. Rowlandsona Nowoczesne antyki, 1806) Pierwszym, w którego twórczości powieść Gautiera znalazła wyraźne odbicie, był Jean Jules Antoine Lecomte du Noüy (1842-1923) – rzeźbiarz i tworzący w nurcie malarstwa akademickiego orientalista, chętnie czerpiący inspirację ze znanych utworów literackich. Jego namalowany w 1871 r. obraz Zwiastuni złych wieści („Les porteurs de mauvaises nouvelles”) jest ilustracją dramatycznej sceny gniewu faraonaPatrz M. Poprzęcka, Akademizm, Warszawa 1980, s. 185-187, ilustr. 71..