Dzieje słomnickich Żydów Pierwsze wzmianki o Żydach w Słomnikach dotyczą XVI wieku. W 1758 do Żydów należały dwa domy, mieszkało w nich 8 osób. W 1856 mieszkało tutaj 34 Żydów. Po zniesieniu w 1862 zakazu osiedlania się w mieście ludności żydowskiej wśród Słomniczan wzrosła liczba wyznawców religii mojżeszowej. W 1897 powstała gmina żydowska w Słomnikach skupiająca 904 osoby (24,5% ogółu mieszkańców), uprzednio należące do gminy wyznania mojżeszowego w Wodzisławiu. Nowa gmina szybko zbudowała własną synagogę przy ul. Krakowskiej.
W okresie międzywojennym wzrosły w Słomnikach nastroje antysemickie. W 1926 nastąpił pożar tutejszej synagogi. Po czterech latach od tego zdarzenia bóżnica została odbudowana.
Po wybuchu II wojny światowej niemieckie władze okupacyjne ustanowiły w Słomnikach Judenrat dla ok. 1 tys. miejscowych Żydów i Żydów z okolic Słomnik. W 1941 liczba ta wzrosła do ok. 2250 osób. Podobnie jak na innych obszarach Generalnego Gubernatorstwa Niemcy wykorzystywali ludność żydowską ze Słomnik do niewolniczej pracy. Od 4 do 8 czerwca 1942 odbyła się pierwsza deportacja Żydów słomnickich i okolicznych do obozu zagłady w Bełżcu, gdzie zgładzono ich w komorach gazowych. Część ujętych podczas tej akcji młodych mężczyzn w liczbie kilkudziesięciu skierowano do obozu pracy Plaszow w Krakowie.