Dodatkową przyczyną niechęci między greckimi biskupami a bułgarskim białym duchowieństwem i wiernymi stała się chciwość Greków, eksploatujących wiernych także ekonomicznie. Wielu hierarchów nie miało prawdziwego powołania duchownego i interesowała się jedynie materialnymi korzyściami. Grecy kontrolowali również najważniejsze bułgarskie monastery poza Zografu na Athosie oraz Monasterem Rylskim. Reakcją na politykę hellenizacji był opór i ożywienie uczuć narodowych. Duchowieństwo prawosławne odegrało wiodącą rolę w początkach bułgarskiego odrodzenia narodowego. Mnich Paisjusz z klasztoru Chilandar na Athosie przed 1760 napisał Słowianobułgarską historię, którą następnie rozpowszechniali na ziemiach bułgarskich duchowni na czele z ks. Stojko Władysławowem, późniejszym biskupem wraczańskim Sofroniuszem.