Konflikt grecko-bułgarski z czasem nasilał się. W latach 20. XX wieku doszło do pierwszych przypadków wypędzania greckich biskupów z katedr przez bułgarskich wiernych. Za każdym razem patriarcha Konstantynopola nakazywał powrót niepopularnego hierarchy. Bułgarzy nie rezygnowali jednak ze starań o restytucję autokefalii Patriarchatu Bułgarskiego. Dodatkowo zainspirował ich do tego sukces dążeń niepodległościowych Greków w 1830, a następnie zapowiedź reform w osmańskiej Turcji. Przywódcami Bułgarów byli mnisi Neofit (do swojego uwięzienia w 1845) oraz Hilarion z monasteru Chilandar, w 1856 wyświęcony na biskupa makariopolskiegoИларион Макариополски – борецът за църковна независимост. 200px|right|thumb|Ferman sułtański ustanawiający Egzarchat Bułgarski Od 1847 r. Bułgarzy otrzymywali regularne wsparcie finansowe z Rosji. Ponadto w latach 1848 i 1851 patriarcha konstantynopolitański Antym IV zgadzał się wyświęcić pięciu bułgarskich biskupów. Nie zadowalało to jednak Bułgarów, którzy domagali się autokefalii, a przynajmniej gwarancji, że Konstantynopol zgodzi się kierować na ziemie bułgarskie wyłącznie biskupów tej narodowości i nie będzie przeciwstawiał się ich działalności oświatowej i narodowej. Rosnący w siłę bułgarski ruch na rzecz restytucji autokefalii podzielił się po 1856 r.