Słowo i pojęcie „kultury ciała” – alternatywna praktyka Termin kultura ciała pojawił się po raz pierwszy około 1900 roku. W tamtym czasie oznaczał określoną formę praktyk fizycznych. Tzw. „reforma życia” (niem. Lebensreform), mająca na celu powrót do „naturalnego trybu życia”, ukierunkowana była na nowe aktywności cielesne. Stanowiło to nowy obszar rozwoju osobistego, niezależny od tradycyjnej gimnastyki i sportu. Głównymi elementami tego „trzeciego sektora” kultury ruchu były: nudyzm, rytmiczno-ekspresyjna gimnastyka, joga, „budowanie” ciała (Wedemeyer-Kolwe 2004), a także nowa forma młodzieżowej wędrówki.
Termin ten pojawia się jako złożony, choć zróżnicowany znaczeniowo konstrukt w różnych językach: w języku niemieckim jako Körperkultur, w angielskim jako „physical culture”, we francuskim „culture corporelle”, a w języku duńskim jako kropskultur. Inspiracja ruchem „kultury ciała” dała początek wczesnym badaniom nad pozycją ciała, postawą i ruchem w ujęciu historycznym (Gaulhofer 1930; Marcel Mauss 1934).