Analizując zagadnienie „klasy ciała”, Pierre Bourdieu (1966/67) sformułował wpływowe pojęcie habitusu – wzorca wypracowanego i utrwalonego przez praktykę społeczną, widocznego m.in. w różnorodnych formach gustu oraz cechach wyglądu ciała. Niektórzy jego uczniowie zastosowali tę koncepcję w badaniach nad sportem i gimnastyką (Defrance 1987). W Niemczech wpływy fenomenologii w badaniach nad miejscem ciała w kulturze znalazły swoje odzwierciedlenie w studiach historycznych. Stuttgarcka szkoła Studiów Historycznych nad Zachowaniem, działająca od 1971 roku, koncentrowała się na gestach, śmiechu, sztukach walki, sporcie i tańcu, wykorzystując je do analizy przemian społecznych i różnic między kulturami europejskimi i pozaeuropejskimi (Nitschke 1975, 1981, 1987, 1989, 2009; Henning Eichberg 1978).
Podejścia te spotkały się z nowymi teoriami w latach 70. i 80., kiedy humaniści rozwinęli szerszy zakres zainteresowań ciałem. Socjologowie, historycy, filozofowie, antropolodzy oraz badacze sportu i nauk medycznych spotkali się, by mówić o „powrocie ciała” lub jego ponownym pojawieniu się (Kamper / Wulf 1982). To nowe zainteresowanie ciałem szybko przekształciło się w pojęcie kultury ciała.