Gaston Bachelard (1938) przybliżył cielesne istnienie poprzez fenomenologię żywiołów i przestrzeni, począwszy od „psychoanalizy ognia”.
Na gruncie tradycji fenomenologicznej Michel Foucault (1975) analizował konfiguracje wiedzy o społeczeństwie po 1800 roku, wprowadzając koncepcję nowoczesnej panoptycznej kontroli (Panopticon). Ciało pojawiło się jako obiekt dyscypliny wojskowej, a panoptykon jako mechanizm prowadzący do „biopolityki władzy”. Podejście Foucaulta wywarło szczególny wpływ na badania nad przestrzenią i architekturą (Vertinsky / Bale 2004), a także na studia dyscyplin gimnastycznych i sportowych (Vigarello 1978; Barreau/Morne 1984; Vertinsky / McKay 2004). Podczas gdy Foucault koncentrował się na strategiach władzy odgórnej, Pierre Bourdieu skupił się na oddolnych, społeczno-cielesnych praktykach.