Dzięki temu rząd, jako zwrot udzielonego kredytu, otrzymał w styczniu 1924 r. 18 800 franków. (…) Po przejściach wojennych nasz przemysł niewątpliwie potrzebował odbudowy i pomoc państwa była rzeczą nieodzowną. Ale pomoc jest inną rzeczą, inną zaś rabunek grosza publicznego. Kredyt nie zwaloryzowany był bowiem takim rabunkiem.” Ludwik Kulczycki, Wstęp do: Tadeusz Szturm de Sztrem, Żywiołowość w opodatkowaniu: podatek inflacyjny, Warszawa 1924 Wyd. Instytut Gospodarstwa Społecznego, s. 16–17, 20.. Za straty Skarbu Państwa wynikające z transakcji sprzedaży spółki obciążany był minister przemysłu i handlu Władysław Kucharski, który ostatecznie nie został pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu w 1924 r., broniony przez większość sejmową Chjenopiasta (pomimo upadku koalicji rządowej). Po przejęciu Zakładów Żyrardowskich przez Boussaca nastąpił upadek przedsiębiorstwa. Spółka wykazywała fikcyjne straty, by uniknąć płacenia w Polsce podatków i wypłacania dywidend grupie polskich akcjonariuszy mniejszościowych. Zyski były wyprowadzane za granicę poprzez wymuszanie na przedsiębiorstwie zakupu surowców we Francji po zawyżonych cenach.
Afera Upadek zakładów pociągnął za sobą podupadnięcie miasta.