Sprawę kryzysu w Żyrardowie nagłośniła prasa, głównie teksty Pawła Hulki-Laskowskiego.
Zasadnicze znaczenie miało zamordowanie w kwietniu 1932 roku dyrektora zakładów Gastona Koehler-Badina przez byłego ich pracownika, Juliana Blachowskiego. Zabójstwo, a następnie proces mordercy w październiku i listopadzie 1932 roku przyczyniły się do wielkiego nagłośnienia sprawy. Obrońcą Blachowskiego był wybitny adwokat Leon Berenson, znany z procesu brzeskiego. W grudniu 1934 roku aresztowany został zarząd przedsiębiorstwa. Sprawę wykorzystywała także antysanacyjna opozycja, która wskazywała na powiązania właściciela zakładów z piłsudczykowskim BBWR: członkiem ugrupowania był m.in. prezes zarządu Henryk Potocki, a senator Artur Dobiecki był zaangażowany w pomoc zakładom. Łączne straty w przedsiębiorstwie oszacowano na podstawie kontroli na 25 mln zł, co kilkakrotnie przekraczało wartość całego przedsiębiorstwa. W związku z wybuchem afery i wysuwanymi przez prasę oskarżeniami popełnił samobójstwo adwokat Aleksander Lednicki.