Tym samym żaden z kandydatów na prezydenta nie był w stanie prowadzić bezpośredniej kampanii wyborczej.
Kandydaturę Michaiła Czyhira popierali głównie politycy związani z Radą Najwyższą. Zianona Pazniaka popierał Białoruski Front Ludowy − partia opozycyjna o charakterze niepodległościowym i antyradzieckim, która nie miała deputowanych w Radzie.
Centralna Komisja Wyborcza zdołała utworzyć sieć komisji, jednak w związku z przeciwdziałaniem władz lojalnych wobec prezydenta nie było możliwe zorganizowanie klasycznych lokali wyborczych. Podjęto zatem decyzję, że głosowanie będzie trwać od 6 do 16 maja (według innego źródła − od 3 do 16 maja) i odbywać się poprzez odwiedzanie wyborców w ich domach przez członków komisji wyposażonych w urnę. Stało się wówczas jasne, że tego rodzaju wybory nie mogą odpowiadać standardom OBWE, nie uda się zaprosić na nie międzynarodowych obserwatorów, a kandydat, który otrzyma tą drogą największą ilość głosów, nie zostanie uznany na arenie międzynarodowej jako nowy prezydent Republiki Białorusi. Ostatecznie wspólnota międzynarodowa uznała za zgodną z prawem jedynie kampanię sił demokratycznych na rzecz przeprowadzenia wyborów prezydenckich. Według Lachowicza głosowanie przebiegało w najbardziej ekstremalnych warunkach. Już po jego rozpoczęciu z udziału w wyborach wycofał się Zianon Pazniak.