Mimo tego przedstawiciele Rady Najwyższej i powołanych przez nią organów, zgodnie z wcześniej wyznaczoną linią, nadal zwracali się do administracji Łukaszenki, jak gdyby uznawali ją za legalną władzę.
7 stycznia 1999 roku, wkrótce po utworzeniu przez deputowanych Rady Najwyższej grupy roboczej ds. wyborów, prokurator generalny Białorusi Aleh Bażełka poinformował o możliwości wszczęcia sprawy kryminalnej przeciwko członkom tej grupy. 15 stycznia powołana przez Radę Centralna Komisja Wyborcza poinformowała media, ministerstwa i organy miejscowej władzy o miejscu i czasie swojego pierwszego posiedzenia. Powiadomienie zostało zignorowane przez oficjalne struktury państwowe. Zdaniem Andreja Lachowicza, wielu z jej przedstawicieli obawiało się kontaktów z organami Rady Najwyższej z obawy przed represjami, np. zwolnieniem z pracy czy wszczęciem sprawy kryminalnej. Centralna Komisja Wyborcza pod kierownictwem Hanczara przez cały czas swego funkcjonowania nie była w stanie znaleźć stałej siedziby. Pierwsze jej posiedzenie planowano zorganizować w biurze Międzynarodowego Centrum Edukacyjnego, jednak to zerwało umowę w tej sprawie dzień po jej zawarciu.