Pod wpływem docinków pijanego esesmana Gnade polecił swoim policjantom, aby wzięli udział w rozstrzeliwaniu Żydów. Od tego momentu masakra przebiegała już sprawnie. Ofiary zmuszano, aby ustawiały się rzędami pod ścianą grobu, podczas gdy policjanci stojący na przeciwnej krawędzi rozstrzeliwali ich salwami karabinowymi.
Egzekucja trwała mniej więcej do godziny 19. Tego dnia w lesie „Hały” zamordowano ok. 1700 Żydów z Łomaz i sąsiednich miejscowości (inne źródła podają liczby w przedziale od 1000 do 2000 ofiar). Po zakończeniu masakry groby prowizorycznie zasypano, a pozostałe po ofiarach ubrania spalono. Świadkowie zeznawali, że po odejściu katów ziemia pokrywająca mogiły wciąż się poruszała. Masakrę przeżył jedynie Baruch Goldszer (inne źródła podają nazwisko Baruch Berman), który uciekł z miejsca kaźni, a następnie dołączył do oddziału partyzanckiego złożonego ze zbiegłych z niewoli jeńców sowieckich.
Epilog Po zakończeniu masakry Rosjanie z SS-Druschina Verband oraz policjanci z 1. i 2. plutonu powrócili na swoje wcześniejsze kwatery. Drużyna sierżanta Beckera pozostała w Łomazach.