Około 1910 roku niemieckie organizacje turystyczne wytyczyły dwa szlaki spacerowe nad Jezioro Góreckie – z Puszczykowa przez Jezioro Jarosławieckie oraz z Mosiny, oznaczając ich przebieg w terenie wymalowanymi figurami geometrycznymi. Dostępność turystyczną terenów przyszłego parku narodowego znacznie zwiększyła budowa bocznej linii kolejowej nad Jezioro Budzyńskie. thumb|left|Szlak na terenie obszaru ochronnego Suche Zbocza
4 grudnia 1921 roku wycieczkę z Rosnówka przez okolice Jarosławca do Szreniawy poprowadził prezes poznańskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Tadeusz Smoluchowski.
We wrześniu 1925 roku przyrodnik Adam Wodziczko w artykułach prasowych zwracał uwagę na popularność lasów nad brzegami jezior Góreckiego, Skrzynka i Kociołek wśród poznańskich wycieczkowiczów, postulując objęcie ich ochroną w postaci rezerwatu. W 1948 roku sieć pięciu szlaków turystycznych w przyszłym Wielkopolskim Parku Narodowym zaprojektował i wytyczył osobiście geograf Jerzy Szulczewski. Wytyczone przez niego szlaki z niewielkimi zmianami stanowią podstawę sieci szlaków turystycznych w Wielkopolskim Parku Narodowym. Należą one do najstarszych szlaków nizinnych w Polsce.