W 1956 roku wyznaczone przez Szulczewskiego szlaki oznakowano według jednolitego systemu znakowania szlaków – poziomymi pasami białymi z kolorowym pośrodku. W marcu 1957 roku rada parku uchwaliła zwiększenie dostępności turystycznej powstającego Wielkopolskiego Parku Narodowego poprzez utworzenie pięciu parkingów dla samochodów w Jeziorach, Jarosławcu, nad jeziorem Lipno, w Puszczykowie i Puszczykówku oraz założenie miejsc kempingowych w Kątniku, na Osowej Górze i nad jeziorami Łódzkim i Jarosławieckim. Zaplanowała też oznaczenie wjazdów bramami z napisem „Wielkopolski Park Narodowy”. mały|Koniec szlaku, dworzec PKP w Szreniawie Franciszek Jaśkowiak oceniał w 1957 roku, że obszar parku odwiedza rocznie ok. 500 tys. turystów i wycieczkowiczów oraz że jest to popularne miejsce wypoczynku i spędzania urlopów. Równolegle z utworzeniem parku narodowego Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze oznakowało w parku siedem ścieżek turystycznych o łącznej długości 83 km oraz ustawiło drogowskazy i tablice informacyjne na wejściach do parku i skrzyżowaniach szlaków.