Sporty motorowe Karierę w sportach motorowych rozpoczął w 1931. W 1934 i 1935 zwyciężał w żużlowych mistrzostwach Estonii na długim torze. W 1934 i 1938 wygrał międzynarodowe zawody motocyklowe na torze Pirita-Kose-Kloostrimetsa, oglądane przez około 20 tys. kibiców, a w 1935 zajął w nich drugie miejsce za Finem Raine Lampinenem. Osiągał na nich rekordy prędkości: w 1934 osiągnął średnio 93,04 km/h, a w 1938 – 100,94, stając się pierwszym Estończykiem, który na tym torze przekroczył średnią prędkość 100 km/h. Ustanowił też rekord prędkości w wyścigu na 1 km – 180 km/h. Brał udział w międzynarodowych zawodach w Sztokholmie i Berlinie. Za swoje wyniki w sportach motorowych trzykrotnie: w 1934, 1935 i 1938 był nagradzany przez premiera Estonii.
Działalność pod okupacją Veldeman sprzeciwiał się zajęciu Estonii przez Związek Radziecki. 23 czerwca 1940 zorganizował pogrzeb żołnierza estońskiego, który zginął w starciu z Armią Czerwoną. 18 lipca 1940 po towarzyskim meczu piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Estonii i Łotwy, zakończonym zwycięstwem Estończyków, wybuchła spontaniczna manifestacja. Podczas niej Veldeman objechał na motorze stadion, wymachując estońską flagą, a także rozdawał małe flagi innym manifestantom.