Z uwagi na niemieckobrzmiące nazwisko majora Poschingera, Niemcy złożyli mu propozycję podpisania Volkslisty (w tym samym czasie namawiano do tego samego jego żonę w Sanoku, przekonując ją kłamliwie o tym, iż jej mąż rzekomo już to uczynił). Mimo zabiegów okupanta Poschingerowie pozostali nieugięci. Po zakończeniu wojny, przez dwa lata przebywał na terenie nowych Niemiec, po czym w 1947 powrócił do Polski do Sanoka, skąd wskutek braku zatrudnienia wyjechał krótkotrwale do Wrocławia, skąd powrócił do Sanoka z tego samego powodu. W mieście pozostał do końca życia.
15 listopada 1923 w Sanoku poślubił Wandę Mazurek (1904–1955; świadkami na ich ślubie byli oficerowie Franciszek Stutzmann i ww. Karol Pasternak). Mieli dwie córki: Janinę (1925-1986, po mężu Mękarska) i Ewę (1930-1981, po 1. mężu Poschinger-Michałowska, po 2. mężu Szurlej). W Sanoku rodzina Poschingerów zamieszkiwała przy ulicy Bartosza Głowackiego 7.
16 marca 1953 ogłoszono zmianę pisowni jego nazwiska z „Poschinger” na „Poszinger”. Zmarł 11 lipca 1956 w Sanoku. Został pochowany 13 lipca 1956 w grobowcu rodzin Mazurek i Poschinger na Cmentarzu Centralnym przy ul. Rymanowskiej w Sanoku (sektor 5, dzielnica 1-2-10).