4 sierpnia 1929 mianowano go dowódcą plutonu łączności w 18 pułku piechoty, w którym służył do 1927. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 (w 1928 był zweryfikowany z lokatą 94, w 1932 z lokatą 80). 14 maja 1928 otrzymał przydział służbowy do 35 pułku Piechoty, stacjonującym w Brześciu, w szeregach którego służył pierwotnie do 1936. Wówczas ukończył kurs dowódców kompanii karabinów maszynowych w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu, po czym został dowódcą kompanii karabinów maszynowych. W styczniu 1936 został awansowany do stopnia majora piechoty. Od kwietnia do października 1936 służył w 55 Poznańskim pułku piechoty, stacjonującym w Lesznie, po czym powrócił do 35 pułku piechoty, w którym mianowano go dowódcą II, a później I batalionu.
Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 uczestniczył w polskiej wojnie obronnej w szeregach 35 pułku piechoty, który wchodził w skład 9 Dywizji Piechoty walczącej w Armii „Pomorze”. Pułk uczestniczył w walkach w rejonie Bydgoszczy i Borów Tucholskich. 20 września 1939 Poschinger trafił do niemieckiej niewoli. Przez cały okres wojny był osadzony w obozach jenieckich (Oflag) dla oficerów: Oflag IV A Hohnstein, Oflag II B Arnswalde, Oflag II D Gross-Born, Oflag X A Sandbostel.