Tam był ochotnikiem 3 Batalionu Strzelców Sanockich i brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918–1919. Następnie batalion wcielono do powstałego 18 pułku piechoty, w szeregach którego Poschinger uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie działań wojennych podporucznik walczył w obronie mostu na Bugu nieopodal miejscowości Serpelice. W rejonie Hołowczyc, 8 sierpnia 1920, wraz z kompanią odparł atak bolszewików, wykazując się męstwem, a przy tym został ranny i trafił do szpitala. Po rekonwalescencji został referentem w Dowództwie Okręgu Generalnego Łódź. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. 27 sierpnia 1920 jego przełożeni z 18 pułku piechoty złożyli wniosek o nadanie mu Orderu Virtuti Militari, co zostało zrealizowane 17 czerwca 1922 w Koninie, gdy za wyjątkowe męstwo i czyny bojowe w wojnie polsko-bolszewickiej 1920, marszałek Józef Piłsudski uhonorował Kazimierza Poschingera Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari (nr 2457), a dekoracji dokonał osobiście Józef Piłsudski. W 1923, 1924 pozostawał oficerem 18 pułku piechoty, w okresie pokoju stacjonującym w garnizonie Skierniewice. W tym czasie odbył kurs łączności w Centrum Szkolenia Łączności w Zegrzu, przeszkolenie młodszych oficerów piechoty, kurs aplikacyjny czołgów i samolotów.