Początkowo odniósł sukces rozpoczynając oblężenie Ava i posuwając się daleko w głąb kraju, jednak ostatecznie ofensywa załamała się i Monowie musieli wycofać się ponosząc ciężkie straty.
Po poniesionej porażce przywódcy Hanthawaddy zaczęli eskalować autodestrukcyjną politykę polaryzacji etnicznej na południu kraju. Zamordowali oni zakładników wziętych w Ava, w tym ostatniego króla Taungngu, i zaczęli wymagać, aby wszyscy Birmańczycy na południu nosili kolczyk z pieczęcią następcy tronu Pegu oraz aby ścinali włosy na modłę mońską, jako znak swojej lojalnościLieberman (2003): 202–206..
W r. 1755 Alaungpaya zaczął napierać na południe zajmując deltę Irawadi w kwietniu oraz Dagon (obecnie Rangun) w maju. Bronione przez Francuzów portowe miasto Thanlyin zostało zdobyte dopiero po 14-miesięcznym oblężeniu w lipcu 1756 r. wraz z ustaniem francuskiego wsparcia nadszedł koniec królestwa. Stołeczne Pegu padło 6 maja 1757 rPhayre 1883: 166–169..
Spuścizna Upadek królestwa oznaczał koniec niezależności Monów oraz ich wielowiekowej dominacji w Dolnej Birmie.