Biologia i ekologia thumb|Łan żmijowca thumb|Żmijowce na przydrożu Rozwój Roślina dwuletnia, ciepłolubny hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do października. Kwiaty zapylane są przez błonkówki, szczególnie przez większe gatunki z rodziny pszczołowatych. Rolę powabni spełniają nie tylko kwiaty, ale także czerwono kropkowana łodyga. Esowato wygięte pręciki stanowią podporę dla owadów pobierających z kwiatów nektar. Przystosowaniami zapobiegającymi samozapyleniu są: przedprątność oraz różna długość słupka i pręcików (słupek jest wyższy). Siedlisko Roślina synantropijna, występująca głównie na ciepłych siedliskach ruderalnych; na suchych łąkach, nadrzecznych kamieniskach i skarpach, terenach kolejowych, nieużytkach, hałdach, w murawach kserotermicznych. W Polsce rośnie głównie na niżu i na wyżynach, na pogórzu tylko w cieplejszych i rozległych dolinkach. Preferuje podłoże suche, piaszczysto-żwirowate, lotne piaski i gleby aluwialne o odczynie zarówno obojętnym, jak i kwaśnym czy zasadowym. Znosi dobrze nawet długotrwałe susze ze względu na bardzo głęboki system korzeniowy. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Echio-Melilotetum. Rosnąc potrafi szybko pokryć świeże skarpy drogowe lub kolejowe. Cechy fitochemiczne Roślina trująca. Zawiera trujące alkaloidy i nie jest zjadana przez zwierzęta.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Żmijowiec zwyczajny · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.