Wizytacje z lat 1688-1694 wspominają ją jednak jako zburzoną. W połowie XVIII została całkowicie przebudowana w stylu barokowym. Nawa i apsyda zostały oświetlone nowo wybitymi oknami. W zachodniej ścianie nawy zostało wybite nowe wejście, przed którym wybudowano kwadratową w rzucie kruchtę. Od strony północnej dobudowano niewielką zakrystię.
W 1911 r. odkryto w apsydzie pod warstwami późniejszych przemalowań gotyckie freski. Z kolei podczas renowacji świątyni w latach 30. XX w. odsłonięto warstwę malowideł romańskich.
Badania obiektu prowadzone w 1976 r. wykazały po prawej stronie barokowego przedsionka, w zamurowanej niszy, istnienie pierwotnego romańskiego portalu. Dalsze badania obiektu trwały i w latach 80. Od 2007 r. trwają z przerwami prace konserwacyjne budowli.
Cylindryczna budowla, murowana z cegły z drobnymi kamiennymi detalami architektonicznymi, posiada średnicę wewnętrzną 11,1 m, zewnętrzną 14 m. Apsyda jest szeroka na 7,8 m. Nawa i apsyda są zasklepione osobnymi sklepieniami w formie wycinka kuli. Fasada budowli zdobiona jest lizenami, stwarzającymi motyw ślepych arkad na prawie całym jej obwodzie. Rotunda zwieńczona jest stożkowo-kopulastym, uskokowym dachem krytym gontem.