W 1918 zbiegł z internowania i przeniósł się do Warszawy, gdzie do 1928 pracował w firmach rymarskich i działał w Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Skórzanego w Polsce i od 1925 w Centralnym Związku Robotników Przemysłu Skórzanego i Pokrewnych Zawodów w Polsce, w 1927 członek Zarządu Okręgowego (ZO) tego Związku, przewodniczący sekcji rymarzy i siodlarzy. Wiele razy był wybierany na delegata załogi i członka komitetów strajkowych, 1927 na krótko aresztowany za udział w strajku siodlarzy i rymarzy, 1928 przeniósł się do Rembertowa i był tam rymarzem w 3 batalionie strzelców. Podczas okupacji współorganizował komunistyczną organizację Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie "Młot i Sierp" w Rembertowie, w 1942 wstąpił do PPR, od marca 1942 sekretarz Komitetu Dzielnicowego (KD) PPR. W styczniu 1944 współorganizował konspiracyjną Radę Narodową w Rembertowie, od 11 stycznia 1944 członek jej prezydium. Wraz z nim w konspiracyjnym ruchu komunistycznym działała jego żona Helena, syn Tadeusz i synowa Halina. Drukował i kolportował "Głos Warszawy" będący organem prasowym Komitetu Warszawskiego PPR. Od stycznia 1945 przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Rembertowie, a później burmistrzem tego miasta. Od maja 1946 kierownik kadr w Zakładach Chemicznych w Grodzisku Mazowieckim.