Liczne postaci są zindywidualizowane i dodatkowo podkreślone światłem. Tylko jedna kobieta, której twarz widoczna jest między białymi czapkami pokutników, spogląda wprost na widza z wyrazem przerażenia na twarzy. Podobna postać świadka zbiorowego szaleństwa znalazła się na obrazie Walka byków w miasteczku z tej samej serii.
Ten sam temat pojawia się na obrazie Biczownicy datowanym na okres wojenny 1808–1812, o ciemniejszej kolorystyce i bardziej ponurej atmosferze.
Technika Obrazy zostały namalowane na drewnianych deskach z twardego tropikalnego mahoniu pochodzącego z kolonii, być może z Kuby. Podobny nośnik został użyty do szkicu dzieła Święte Justa i Rufina z 1817 roku i Pogrzebu sardynki. Nie jest to wyrafinowany materiał, możliwe, że Goya wykorzystał deski ze skrzynek transportowych na cygara przywożone z kolonii. Dzięki radiografii obrazów wiadomo, że podstawa powstała z dwóch większych i dwóch mniejszych kawałków drewna połączonych w perfekcyjny sposób, aby uzyskać pożądane wymiary. Użycie takiego nośnika może także wskazywać na okres powojenny, kiedy brakowało materiałów do pracy malarskiej, a Goya miał zwyczaj ponownego wykorzystywania płócien i zamalowywania gotowych dzieł.