Obraz jest alegorią powszechnego szaleństwa, która obejmuje także tych, którzy rządzą światem: króla, papieża, wojskowych. Z drugiej strony, to właśnie ci uwięzieni są prawdziwie wolni – mogą być kim chcą, przybrać dowolną rolę, nie ponosząc konsekwencji. Świat na odwrót, który maluje Goya, jest krytyką kraju pod rządami Ferdynanda VII – tyranii duchowieństwa, oportunizmu wojskowych oraz powszechnej maskarady odgrywanej przez wszystkich u władzy. W porównaniu do wcześniejszego Dziedzińca szaleńców różnorodność i indywidualizm postaci są większe, a pensjonariusze zostali przedstawieni z większym humanizmem jako ofiary marginalizacji i odrzucenia.
W Austriackiej Galerii Belvedere znajduje się wierna kopia (44,5 x 69,5 cm), prawdopodobnie pędzla Eugenia Lucasa Velázqueza. Pochodzi z kolekcji Aureliana de Beruete y Moreta oraz markiza Vega-Inclán w Madrycie. Enrique Lafuente Ferrari podaje, że malarz Francisco Lameyer wykonał wierne kopie wszystkich czterech obrazów z tej serii.