Dennis Poore, właśc. Roger Dennistoun Poore (ur. 19 sierpnia 1916 w Paddington, Londyn, zm. 12 lutego 1987 w Kensington) – brytyjski kierowca wyścigowy. W 1952 zadebiutował w Grand Prix Wielkiej Brytanii w Formule 1. Wywalczył czwarte miejsce i zdobył jedyne w swojej karierze trzy punkty w Formule 1.
Kariera Dennis Poore wywodził się ze szkockiej rodziny arystokratycznej o tradycjach wojskowych. Urodził się na rok przed śmiercią ojca na froncie zachodnim podczas I wojny światowej. Edukował się w Eton College. Jego rodzina wkrótce przejęła firmę Manganese Bronze założoną w 1882 roku, produkującą śruby napędowe do statków. Firma rozwinęła się, co pozwoliło Poore'owi na osiąganie sporych dochodów i dostatnie życie.
W 1936 zadebiutował w wyścigach, startując samochodem MG Magnette. W 1937 wystartował w National Donington, w którym zajął drugie miejsce, rok później nie pojawił się na starcie Imperial Plate. Kiedy wybuchła II wojna światowa był zmuszony przerwać swoją karierę i wstąpić do Royal Air Force, gdzie w 1944 roku na został awansowany do rangi Wing commandera. Po zakończeniu wojny nabył Alfa Romeo Tipo 8C, którym startował w swoim zespole RD Poore Motor Racing w wielu wydarzeniach w Wielkiej Brytanii.