W publikowanych po 1996 roku książkach poetyckich dominują watki liryczne, Słapczuk ze stoickim spokojem wyznaje: "Odnosząc się do doświadczeń afgańskiej wojny: Okazały się pozytywne mimo negatywnych zdarzeń". W 1996 ukazuje się książka poetycka Мовчання адресоване мені (Milczenie adresowane do mnie) w układzie graficznym i z ilustracjami autora, widomym znakiem ewolucji artystycznej pisarza jest ascetyczna czarno-biała okładka i odwołania do symboliki chrześcijańskiej. Kolejne zbiory poezji to między innymi Укол годинниковою стрілкою (Ukłucie strzałką zegara) (1998), Крапка зсередини (Punkt skupienia) (2000), Сучок на костурі подорожнього (Sęk na kosturze współwędrowca) (2002) nawiązujące do idei filozofii Wschodu (konfucjanizm, zen). Krytycy (m.in. W. Bazylewskij, M. Żulinskij, M. Kodak, Je. Baran, I. Bondar-Tereszenko) zwracają uwagę na przypisany do jego utworów psychologizm, aluzyjność, aforystyczność, ironię, sarkazm, paradoksalność, niejednoznaczność i filozoficzną głębię. Je. Baran pisze: "Słapczuk wciąż bardziej i bardziej mówi paradoksami. To jego światopoglądowa zasada i artystyczna realizacja.